Słychać teraz bomby.
Jeśli macie odbiór, to słychać teraz bomby.
Spadają w centrum miasta.
Słychać eksplozje
w oddali na zachód od cetrum Bagdadu.
Nigdy tam nie byłem,
ale wydaje się, że to sam środek piekła.
28 krajów,
które wysłały wojska do Zatoki Perskiej
wyczerpały wszystkie możliwe środki
uzyskania pokojowej rezolucji,
pozostaje im tylko jedno,
przepędzić Saddama z Kuwejtu przy użyciu siły.
Rozpoczęła się wielka bitwa.
Matka wszystkich bitew.
Nasze cele
w Zatoce Perskiej sąjasne,
wiemy, co chcemy uzyskać.
Irak musi wycofać się z Kuwejtu
całkowicie, natychmiast,
i bezwarunkowo.
Wyzwolenie Kuwejtu
wkroczyło w końcowąfazę.
Dlatego nakazałem użycia wszelkich dostępnych sił
włącznie z wojskami lądowymi
w celu usunięcia irackiej armii z Kuwejtu.
W tej chwili wydaje się nieuchronne,
że za kilka godzin dojdzie do działań lądowych.
Z Bagdadu mówił dla Państwa Peter Arnett.
Ani przez chwilę nie wolno lekceważyć wroga,
ale pamiętajcie, że jesteśmy od nich lepsi.
Lepiej wyposażeni, lepiej wyszkoleni i mądrzejsi.
Brak snu. Nasi żołnierze nie spali od 46, 48 godzin,
więc nie straćcie kontroli. Ważne są zmiany.
Czy są jakieś pytania?
Pomódlmy się.
Boże, chroń nas
tak jak my chronimy nasz kraj, który tak bardzo kochamy.
Zachowaj nas, abyśmy wrócili do domu, do naszych rodzin i dzieci.
Amen.
Zabijmy ich wszystkich!
W porządku, Boylar?
Jasne.
- Podsmażymy ich, Nat. - Do zobaczenia w Bagdadzie.
Tak jest!
Ładować Sabota.
Ładuje się!
Gotów.
Meldować.
- Kierowca gotów. - Ładowniczy gotów.
Działowy gotów zadać Saddamowi bobu.
U-ha!
W porządku, Boylar?
Tak jest.
Wszystkie jednostki Cougar, tu Cougar-6. Zgłaszam Red Con 1. Odbiór.
Wszystkie jednostki Sabre. Tu Sabre-6.
Naprzód.
Sabre-6, tu Cougar-6.
Nie ma tu zabawy.
Spróbuj alternatywnej trasy. Odbiór.
Zrozumiano, Cougar-6. Zająć wyznaczone rubieże.
- Wszystko zgodnie z planem. - Zrozumiano.
Schodzę na prawe skrzydło. Odezwę się później. Skończyłem.
Nawiązaliśmy kontakt. Melduję błyski. 3500 metrów.
- W porządku. - Czekać. Mają krótki zasięg.
2500 metrów i koniec.
Gotów.
Nawiązaliśmy kontakt. W zasięgu.
- Przypierdolić. - Ognia!
Odpalony!
Trafiony!
Spokojnie...
- Patella, znajdź mi następny cel. - Gotów!
- Zidentyfikowany. - Ognia.
Ognia!
Trafiony!
Sabre-6, Liberty-6.
Odpędziliśmy wroga
pozycja 2-4-9, 8.
Wasz pościg powinien przeciąć im drogę, pozycja 7-6-5.
Zrozumiano, Liberty-6.
- Wojsko! - Wojsko!
Wstrzymać ogień!
Dalej! Dalej!
Sabre-6, tu Cougar-6.
Odbiór, Cougar-6.
Natrafiłem na miny. Powtarzam, miny.
Muszę stąd wypieprzać.
Idź po linii Charlie.
Cougar-6 do wszystkich jednostek Cougar. Spieprzajmy stąd.
Cholera, co za...
Kurwa!
Do wszystkich jednostek Sabre, tu Sabre-6.
Straciliśmy czołg. Czy kto widział, kto go trafił?
- Nic nie widziałem. - Skąd oni się biorą?
Kto kurwa do nas strzela?
Liberty-6, mamy czołgi nieprzyjacielskie
pozycja 7-6...
- Patella, to nasz czołg?
- Trudno powiedzieć.
Dowiedz się, szybko!
Kurwa! Zaczynamy się rozwalać.
Nat, co jest grane?
Liberty-6, mamy na flance czołgi wroga. Nawiązaliśmy kontakt.
Tu Cougar-6.
Czołgi wroga na linii delta. Odbiór.
- Patella, znajdź mi cel. - Melduję, że chyba mam.
Chyba?! Masz, kurwa, czy nie masz?
Chyba tak!
Działowy, pocisk, czołg.
Zidentyfikować!
Ognia!
Melduję, że otworzył ogień.
Strzelają do nas!
- Ładowniczy! - Gotów!
Ognia!
Tak! To ten!
Dobra.
Sabre-6, właśnie straciliśmy Cougar-6.
- Trafiony. - Sabre, trafiłeś naszego!
Słyszę! My... co?
O Boże.
Właśnie trafiłeś Boylara, niech was wszystkich...!
Sabre-6, Nat, co się tam dzieje?
Patella, czy to był jeden z naszych?
Melduję, że on strzelał.
Do nas czy do T-72?
Nie wiem.
Do nas czy do T-72?
Nie wiem!
Kurwa, Jezu Chryste.
Pułkowniku Serling, meldować.
Melduję, że mają nas w zasięgu.
Pułkowniku!
O Jezu, Pułkowniku.
Ja wydałem rozkaz otwarcia ognia.
A więc płonące czołgi
zdezorientowały urządzenia termiczne, a dym zasłonił znak identyfikacyjny,
nie był pan w stanie odróżnić T-54 od Abramsa.
Uważam, że...
my... ja powinienem był odróżnić,
nawet w warunkach nocnych.
Gdybyśmy nie byli pod wpływem ataku,...
Ale biorąc pod uwagę zaistniałe warunki, niemożliwe było ich odróżnić.
Biorąc pod uwagę zaistniałe warunki,
chyba było niemożliwe ich odróżnić, ale...
Było niemożliwe ich odróżnić.
Dziękuję, Pułkowniku.
To nam wystarczy.
Zaczynamy się rozwalać.
Mamy na flance czołgi wroga. Nawiązaliśmy kontakt.
Właśnie straciliśmy Cougar-6.
Trafiłeś naszego!
Pułkowniku?
Tak.
Nic panu nie jest. Czy coś panu przynieść?
Nie, wszystko w porządku.
Aha, napiłbym się kawy.
Już się robi.
Brakowało nam wczoraj pana i Meredith na przyjęciu u Banacek'a.
Jestem za stary, żeby tańczyć z wami, młodymi.
Ale Meredith nie jest za stara. Następnym razem niech przyjdzie sama.
Dobrze. Tak zrobimy...
następnym razem.
Pułkownik Serling.
- Hershberg za pięć. Kawa za chwilę. - Dzięki.
Tak.
Washington Post?
O czym?
Tak, byłem.
To zostało już udokumentowane.
Dziękuję bardzo, panie...
Gartner. Dziękuję, panie Gartner, ale nie mam nic do powiedzenia.
Nie, proszę pana.
Nie, proszę pana!
Właśnie tak zrobię.
Tak.
Przyszedł pułkownik Serling.
Ban.
Nie rozmawiam z tobą. Nawet pokazałeś się na mojej rocznicy?
Od jak dawna jesteście razem z Sylwią, od miesiąca?
Sądząc po tym jak tańczyła z tym marynarzem, został mi może tydzień.
To mogło być moje ostatnie przyjęcie rocznicowe.
Byłeś tam, żeby mnie podtrzymać na duchu?
Co jest grane?
Hej, Nat.
Muszę z tobą pogadać.
Jak leci, Ban?
Mam zaległości, panie generale.
- Czy mogę z panem chwilę porozmawiać? - Szybko.
Rodzice porucznika Boylara...
Boylara?
Toma Boylara. Zginął w Al Bathra.
Długo służyliśmy razem.
- Od Virginii, tak? - Tak jest.
Dostałem list od jego rodziców. Doszły do nich pogłoski.
Wiesz, że nie możemy o tym rozmawiać. Musisz ich jakoś odprawić.
- Tak, ale... - Powiedz, że zginął w akcji.
- Jest bohaterem. Tylko tyle chcąwiedzieć. - Tak jest, ale to nie tylko jego rodzice.
Mieliśmy telefon
z Washington Post.
Dziennikarz nazwiskiem Gartner.
Dziennikarz zadzwonił do ciebie w sprawie Al Bathry?
Nic mu nie powiedziałeś?
Oczywiście, że nie.
Nikt nie pociągnie cię do odpowiedzialności. Nie pozwolę na to.
Czy przesłuchał pan taśmę?
Pułkowniku, wojna się skończyła.
Zarówno tobie jak i mnie przypadła wielka odpowiedzialność i zaszczyt
przeprowadzenia dochodzeń w sprawie medali wojskowych dla naszej armii.
Innymi słowy, odstawiono nas na boczny tor.
Wolę to nazwać drugą szansą, Nat.
Rozumiemy się?
Tak jest, panie generale.
No to w porządku.
Dowiedzieli się w Białym Domu, że chcemy przyznać Medal Honoru pilotowi śmigłowca,
który uratował załogę zestrzelonego Blackhawka.
- Oczywiście, chcą to mieć na Dzień Weterana.
Dlatego też przejmujesz dochodzenie.
Tam siedzą ci uratowani żołnierze. Chcą złożyć sprawozdanie.
Baczność.
Dzień dobry, panowie. Możecie usiąść.
Wszystko w porządku?
- Sprawdzamy przebieg wydarzeń. - Proszę doinformować pułkownika Serlinga.
Dzień dobry panu.
Cieszę się, że znów pana widzę.
Czy możemy sfotografować pana z uratowanymi żołnierzami?
Nie, dziękuję.
- Dajcie mi znać, jak będzie coś nowego. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Doug Bruno, z Białego Domu. Róbmy wszystko po mojemu, a będzie w porządku.
Nat Serling.
A teraz lepiej się usunę.
- Majorze. - Panie pułkowniku.
25 lutego, ci ludzie prowadzili konwój z paliwem.
Zostali zestrzeleni przez SA-7 na zachód od Al Kufan.
Pięć sekund później byliśmy na ziemi.
- Nie wiedzieliśmy, co nas trafiło. - Nasze linie zacieśniały się tak szybko,
zaplątaliśmy się w gnieździe oporu.
Irackie wojsko na grzbiecie kompletnie przyparło ich do ziemi.
Myśleliście o poddaniu się?
Tak jest panie pułkowniku.
Wszyscy byliśmy ranni.
Nie byliśmy przygotowani na taką sytuację.
Przede mną nie musicie się usprawiedliwiać.
Mów dalej, Sam.
Na razie doszliśmy do tego.
W porządku.
- Porucznik Chelli. - Tak jest, panie pułkowniku.
Na domiar złego
jeden z ich czołgów T-54
dołączył do nich na grzbiecie.
Pocisk! Kryj się!
Tym razem zginął medyk, Relleno, Gerspach,
a... Egan, ten tutaj, stracił nogę.
Więc zrozumieliśmy, że to koniec. Nie żyjemy.
Ale nagle coś słyszymy.
Nic nie zastąpi odgłosu nadchodzącego Huey.
Czy ten Huey był ostrzeliwany?
Jeszcze jak.
Ale jak zawrócił, to sam odpowiadał ogniem.
Wojsko się kryje.
Wtedy ten Huey zawraca nad tym czołgiem...
i wyrzuca coś z pokładu.
- Zrzucił coś, czy też coś wypadło? - Nie wiem, ale ten czołg wybuchnął.
Kurczę, ale to był wybuch!
Nie widzieliśmy, co go ściągnęło na ziemię.
Nie widzieliśmy kraksy.
Tej nocy sporadycznie nas ostrzeliwali.
Huey był niżej, między nami a wrogiem,
a więc im się dostało najwięcej.
Komunikowaliście się z nimi?
Nie, pułkowniku. Jak już mówiłem, nasze radio było do niczego.
Okrzyki tylko przyciągają ogień wroga.
A więc Irakijczycy zaczynają ostrzeliwać Huey
ogniem z ukrycia,
a Huey odpowiada.
Już myślimy, że to koniec, kiedy nagle słyszymy oddział ratunkowy.
Kobry, Huey...
I to bydle, A-10 Thunderbolt.
Przysięgam, nigdy nie słyszałem słodszego dźwięku.
Ale teraz te skurwiele...
Przepraszam, panie pułkowniku.
Irakijczycy wyciągają wszystko, co mają.
Pierwszy raz było dobrze.
A załoga Huey dalej rąbie.
Ładujemy naszych rannych na pokład,
a wtedy ktoś zdecydował pozostawić zmarłych.
To chyba był dowódca oddziału ratunkowego.
A ta załoga Huey
odpowiadała ogniem przez całą akcję ratunkową?
Tak jest panie pułkowniku. Chyba tak.
Choć niewiele widziałem.
Ja słyszałem.
Nic nie brzmi tak jak M-16. Ani A-K, ani M-60.
Ja też słyszałem.
Na końcu widzieliśmy, jak Thunderbolt spuszcza napalm na zestrzelone śmigłowce.
Nie wiem, czy to kapitan Walden,
ale ten Huey
uratował nam życie.
Wszystko na to wskazuje.
W porządku.
Dziękuję panom za pomoc. Przeglądnę wasze zeznania.
Dziękuję panu.
Dziękuję, pułkowniku.
To już wszystko.
- To dla mnie? - Tak jest.
Kartoteka 201 Walden. Sprawozdania.
Potrzebne nam będą życiorysy tych facetów.
Musimy wyeliminować przemoc w rodzinie, nielegalnych imigrantów i gejów.
To by wszystko popsuło.
Jeśli chodzi o ten Kongresowski Medal Honoru.
To nie jest Kongresowski Medal Honoru. Tylko po prostu Medal Honoru.
Niech pan to powie kongresmenom.
Jeśli kapitan Walden wygra ten medal...
Tego się nie wygrywa, tylko otrzymuje.
To nie jest konkurs.
Ale o to właśnie chodzi. Po to tu jestem.
Nie po to, żeby zawracać panu głowę,
przekręcać fakty.
Chcę tylko wyciągnąć od pana niuanse tej sprawy.
- To kobieta. - Nie wiedział pan?
To co pan myślał, o co tyle hałasu?
Banacek ma informacje o trzech z jej żołnierzy.
- Nie znaleźliśmy jeszcze szefa załogi. - To kapitan Karen Emma Walden.
To pierwsza kobieta zgłoszona na Medal Honoru za odwagę na polu bitwy.
To żyła złota.
To jest złoto.
Niestety pośmiertnie,
ale mam jej córeczkę.
Mam Prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Wszystko odbędzie się w Różanym Ogrodzie.
Prezydent pochyli się i zawiesi wstążkę wokół tej ślicznej twarzyczki.
Poleją się łzy od Nashua po Sacramento.
Pan wybaczy.
Dobra, było 5 do 1,
strzał hakiem.
Ja i ona dopingujemy.
- Czy jest dokładka ziemniaków? - Niestety, ziemniaki się skończyły,
ale jest chleb.
Tato, możemy zjeść twoje ziemniaki?
Tato?
Panie pułkowniku?
Mogę zjeść twoje ziemniaki?
Tak... Jasne,
Pewnie...
Żołnierzu.
Chcesz wszystkie?
Wystarczy?
Jeszcze?
Halo?
Tak.
Kto mówi?
Zaraz poproszę.
Do ciebie.
Kto to jest?
Jakiś Gartner.
Chcesz jeszcze groszku?
Przepraszam.
Dokąd jedziesz?
Do Fort Hood.
Generał Hershberg zlecił mi dochodzenie w sprawie Medalu Honoru.
To kobieta.
To dobrze, że kobieta.
Pośmiertnie.
Szkoda, ale to dobrze, że kobieta.
Szkoda.
Przesłuchali cię dzisiaj?
Tak.
Wszystko w porządku, prawda?
Tak. W porządku.
Na jak długo wyjeżdżasz?
Kilka dni.
To dlaczego zabierasz wszystkie skarpety?
To może potrwać dłużej.
Nat.
Tak.
Nie wiem, co tu jest grane.
Wszystko w porządku.
Poradzę sobie.
Panie Rady, był pan współpilotem kapitan Walden.
Tak jest.
Może mi pan opowiedzieć, co pan pamięta z Al Kufan?
Pamiętam ziemię.
Pamiętam twarz Ilaria.
Szkoda,
że tak strasznie chciała być bohaterem. - To niesprawiedliwe.
Po prostu wykonywaliśmy swoje zadanie.
To nie jej wina, że mnie trafili.
Ale na pewno uratowała tych facetów z Blackhawka.
- Zawsze jej bronisz. - Dlaczego jej pani nie lubiła?
Była takim męskim typem.
Skarbie, zamknij się.
To prawda.
Jedna z tych bab, co to chcą być oficerami...
Annie, zamknij się.
Oddała życie za tych ludzi.
Była żołnierzem.
Wybucha.
- Strzelają do nas! - Kurwa mać!
- Zabij tego skurwysyna, Monfriez! - Równie dobrze mogę go oszczać.
- Trzeba ich kurwa zbombardować! - Nie mamy kurwa bomb!
- Zawracasz? - Aha.
Nie! Powinniśmy nabrać wysokości i wezwać posiłki.
Jak załatwimy ten czołg!
- Jak to mamy zrobić? - Zamknij się i słuchaj!
Altameyer, odczepić lewy zbiornik z paliwem.
Przygotować do zepchnięcia.
Mamy go zrzucić z pokładu?
Ilario, odczepić bombę oświetlającą.
Kurwa mać...
To rozkaz!
To bomba, idioto!
Zbliżamy się do celu!
Jeszcze, jeszcze!
Gotów!
- Masz? - Mam!
- Powiedz, kiedy! On kopnie! - Pamiętaj o prędkości lotu!
- Pojemnik spadnie z tą samą prędkością! - On to kurwa wie!
Wybierz moment!
Teraz!
O Boże!
Cholera!
O Boże!
Czekaj, llario! Chwyć się mnie!
Nie puszczaj! Wciągnij mnie!
Czekaj! Dawaj, llario! Podciągnij się!
Zrób coś!
Nie! Nie! Rady, wezwij Mayday!
Ilario,... wezwij!
Mayday! Dustoff-3... spadamy!
Mayday! Mayday! Tu Dustoff-3!
Spadamy! Mayday! Mayday!
Tu Dustoff-3!
Spadamy! Spadamy!
Mayday! Mayday! Tu Dustoff-3!
Spadamy!
Mayday! Mayday! Tu Dustoff-3! Spadamy! Spadamy!
Spadamy! O Boże...
To wszystko.
Obudziłem się trzy dni później na okręcie szpitalnym.
Prawie że wykorkowałem.
Kiedy zdecydował się pan, jaki wybrć rodzaj kariery wojskowej?
Na trzecim roku szkoły wojskowej w West Point...
Mogłem wybrać lotnictwo.
Miałem wystarczającą średnią na studiach.
Nie opędzisz się od tego faceta. Jest wszędzie.
- Jest świetnym żołnierzem. - Tak sądzisz?
Wiem o tym.
Wiesz? Skąd?
Byłem z nim w Zatoce Perskiej.
Nawijasz.
- Co tam robiłeś. - Byłem w kawalerii pancernej.
U-ha!
Pewnego razu zaplątałem się w linii delta.
- Z kim? - Z 9-tką.
- Nieźle wam tam przywalili. - Zgadza się.
- Jeden z moich kumpli. - Pułkownik Nat Serling.
Podwójna dla Pułkownika Serlinga. Tony Gartner, Washington Post.
Nie znajdą nic co podlega odpowiedzialności karnej w incydencie z Al Bathra.
Nie ma pan powodu do zmartwienia.
To byli moi ludzie.
Źle się wyraziłem. Przepraszam.
Byłem w Wirginii i rozmawiałem z państwem Boylar.
Co takiego?
Przykro mi, ale mają prawo wiedzieć, co się stało z ich synem.
Ja to wypiję.
A ta załoga Huey odpowiadała ogniem przez całą akcję ratunkową?
Tak jest, panie pułkowniku. Chyba tak.
Choć niewiele widziałem.
Ja słyszałem. Nic innego nie brzmi tak jak M-16.
Ani A-K, ani M-60.
Ja też słyszałem.
Na koniec widzieliśmy jak Thunderbolt spuszcza napalm
na te dwa zestrzelone śmigłowce.
To jest krem przeciwgrzybiczny,
ale żeby pozbyć się grzyba pod prysznicem najlepiej sikać pod nogi.
To obrzydliwe.
Co nowego na dzisiaj?
Uczulenie na pyłek kwiatowy? Trzeba odstawić kawę i czekoladę.
Jezu. Bez kawy możecie mnie od razu pochować.
- Dzień dobry, pułkowniku. - Dzień dobry. Macie tu aspirynę?
Ile pan chce?
Sam biorę osiem na dzień.
Wystarczy cztery.
- Muszę z tobą porozmawiać, specjalisto. - Pułkowniku?
Prowadzę dochodzenie w sprawie przyznania Medalu Honoru kapitan Walden.
Rowtero?
Tak?
Możesz mnie zastąpić?
Idę nakarmić komórki rakowe.
Czy to konieczne...
Nie ma sprawy.
Co chce pan wiedzieć?
Jak długo służyłeś z kapitan Walden?
Ponad dwa lata.
To dość długo.
Tak.
Byłeś u niej lekarzem pokładowym.
Tak jest.
Już nie latam.
Nie tęsknisz za tym, co?
Nigdy.
Nigdy więcej.
Masz niezły nałóg.
Aha,
jedna z niewielu rzeczy, które mam na własność.
Więc
opowiedz mi, co zaszło w Al Kufan.
Widzi pan...
Nigdy przedtem nie brałem udziału w walce.
Mayday! Mayday! Tu Dustoff-3!
Spadamy! Mayday! Tu Dustoff-3...
Ilario?
W porządku.
Rady jest ranny.
Monfriez?
100%
Altameyer?
Funkcjonuję.
Zgasić ogień!
Chodź tu stary.
Tu Dustoff-3.
Odbiór.
Tu Dustoff-3.
Tu. Chodź.
Tu Dustoff-3.
Chodź.
Dustoff-3. Odbiór. Altameyer, co z tym ogniem?
Opanowany. Zbiornik paliwa nie uszkodzony.
Wróg z tyłu!
Dawaj! Dawaj!
Monfriez, zacznij piłować!
Dawaj! Kryj się!
Mam M-16!
Ilario?
Jest źle. Płuca.
Musimy go stąd wydostać.
- Ranny w głowę? - Powierzchownie. Radio działa?
Martwe. ADT też.
Monfriez, oszczędzaj amunicji.
Posiedzimy tu trochę czasu!
Kapitanie!
Milion razy widziałeś jak to robię. Dasz sobie radę.
Amunicja?
Oprócz tego pasa mam jeszcze trzy skrzynki.
W porządku, Altameyer, wypruj wszystko ze środka.
Zrobimy obchód.
Monfriez, będziesz nas ochraniał.
Start!
Gdzie są nasze hełmy?
Mam jeden!
No to go nałóż!
Jak z nim jest?
Bez zmian.
Potrzebny mi hak.
Jak się tylko ściemni, zakopujemy się.
Potem czekamy.
Na co?
Na dobrych.
Przestaniesz się śmiać, jak ci zapierdolę w dupsko!
Tak, oni się śmiali.
Jest pan gotowy?
Powiedz mi, co się zdarzyło
w nocy.
Był pan tam. Widział pan te noce.
Sam pan wie... było czarno.
Po prostu.... czarno.
Opowiedz, co się zdarzyło.
A więc, wyznaczyła dwugodzinne warty.
Choć i tak nikomu nie zbierało się na sen.
Schyl głowę, Altameyer, bo ją stracisz.
W porządku, kapitanie?
Jakieś gówno wpadło mi do oka.
Czy nasi zjawią się dzisiaj?
Na pewno.
Straszny kurz.
Nie wiem, ile Rady wytrzyma.
Jak nie gadacie, to słyszę tych szmaciarzy.
A więc wszyscy...
Wycofują się.
To był tylko zwiad.
Ilario?
W porządku.
Altameyer?
Moje ucho!
Monfriez?
Trafili mnie.
- Rady? - Bez zmian. A ty, kapitanie?
Aaa...
O kurwa.
Zostań przy Rady'm.
Lubię tu przychodzić.
Nie chodzi mi tylko o te laski, choć są niezłe.
To te dzieciaki.
Lubię je obserwować.
Moi starzy mieli domek nad jeziorem Calaveras.
Jeszcze tam czasami jeżdżę, obserwuję jak nurkują.
Robią rzeczy nie do pomyślenia.
Nigdy nie myślą o konsekwencjach.
Trudno sobie wyobrazić.
Jak to jest, nie myśleć o konsekwencjach?
Trudno sobie wyobrazić.
Czy... to już wszystko?
Po tym ataku
w nocy...
Co?
Po prostu czekaliśmy.
Wciąż... nie wiem...
- Nie wiem... co pan... - Po prostu opowiadaj dalej.
A więc Karen,... kapitan, została ciężko ranna.
Ile zostało nabojów?
Chwileczkę.
Ile nabojów?
Właśnie otworzyłem ostatnią skrzynkę amunicji.
Pięć magazynków M-16,
9-tka jest pełna.
Mój jest pusty.
Wystrzelić kilka nabojów.
- Niech wiedzą, że jeszcze żyjemy. - Tak jest, kapitanie.
Teraz oszczędzać amunicję na coś konkretnego.
Podczas całego incydentu, czy okazała cień wątpliwości, strachu
jak podejmowała te decyzje o życiu i śmierci?
Nie.
Nie. Nigdy.
Po prostu je podejmowała.
Tak po prostu?
Tak po prostu.
Karen,... kapitan... miała to do siebie.
Im większe napięcie, tym bardziej była spokojna.
Wiedzieliśmy, że tam
czyha na nas wróg.
Ale też wiedzieliśmy, że o świcie zaatakują.
Nie wiem, dlaczego wszyscy myślą, że o świcie dzieją się tylko dobre rzeczy.
Nadchodzą!
Ile?
100. Może więcej.
Znacie się na walce wręcz?
Czekać aż podejdą bliżej.
Liczy się każdy nabój!
- Cholera! - Cisza!
Po co?
Wiedzą, że tu jesteśmy!
Cicho! Coś słychać!
Śmigłowce!
Zabierajmy się stąd!
Ilario, idź po kapitana!
Nadszedł ratunek!
Pomóżcie Rady'emu!
Podnieście go!
Chodźmy! Chodźmy!
Szybko! Ruszać się!
Trzeba iść! Trzeba iść!
Wróćcie po mnie z noszami!
Idź!
Ilario, spierdalajmy stąd!
Spierdalajmy stąd!
Lekarza!
Dawaj! Podnieś go!
Ruszaj się! Dawaj! Idziemy!
Gdzie jest Walden?
Kapitan Walden nie żyje.
Do dowódcy ataku. Tu Dustoff-6.
Mamy wszystkich naszych. Droga wolna.
Odebrano, Dustoff-6. Spuszczamy.
A więc...
Czy go dostanie? Dostanie ten medal?
Mam szczerą nadzieję, że tak.
Po prostu... nie chciałbym jeszcze raz tego opowiadać.
Nigdy więcej.
Tak, rozumiem.
Czy mogę odejść?
Tak, możesz.
Tylko jednej rzeczy nie rozumiem.
Ten M-16...
Co?
Skończyła mu się amunicja?
A jak mówiłem?
Nie pamiętam. Dlatego pytam.
Chyba...
Chyba skończyła się gdzieś tak rano.
Albo nie, chyba w nocy...
Nie wiem.
Załoga Blackhawk'a zeznała, że słyszeli M-16
podczas akcji ratunkowej tego ranka.
Tak?
Tak.
Ktoś się musiał pomylić.
Oni czy ty?
Kto, oni czy ty?
Oni, oczywiście.
Oni musieli się pomylić.
W porządku.
A co z listem?
Z czym?
Ty i Walden wymienialiście listy do domu na wypadek, jakby coś się stało.
A, tak, pułkowniku.
A więc, do kogo napisała.
Do swojej rodziny.
- Wysłałeś go? - Tak.
Ma dobrą rodzinę.
Mają farmę w Abilene.
Przyjeżdżali do Hood opiekować się jej dzieckiem, jak jeździliśmy na manewry.
Aha... Aha.
W porządku.
Dziękuję, specjalisto.
Dziękuję, pułkowniku.
Czytałam gdzieś,
że jeśli dziecko nie zobaczy umierającego,
albo zmarłego, na przykład w trumnie,
to ta osoba dla nich nie umiera.
Dobrze by tak było, prawda?
Tak, proszę pani.
To było niezwykłe, prawda?
żeby dziewczyna chciała zostać pilotem wojskowym.
To chyba moja wina.
Jak miała 11 lat, zabrałam ją do lunaparku.
12 - w siódmej klasie.
W każdym razie, mieli tam śmigłowiec.
Taki mały, z kabiną z przodu.
Ten gość... pilot urządzał przejażdżki.
Kupiłem bilet dla Karen.
To była krótka przejażdżka.
Ale od czasu jak zeszła na ziemię...
Właściwie to nigdy nie zeszła na ziemię.
Pewnego dnia usiadła przy stole,
zaraz po skończeniu uniwersytetu.
Zaciągnęła się do wojska.
Chce być pilotem śmigłowców.
Uparła się, że chce to robić.
Taka była nasza Karen, wie pan, uparta.
Anne Marie jest taka sama.
Chodź tu, kochanie.
Przepraszam.
Ci młodzi ludzie,
którzy przyszli nam powiedzieć o Karen
byli w tym samym mundurze, co pan.
Och, rozumiem.
Major Teegarden,
jej dowódca, też przyszedł, po powrocie z Zatoki Perskiej.
Przyniósł to zdjęcie dla Anne Marie.
To dla nas bardzo ważne,
że przyszedł osobiście
powiedzieć nam, jak Karen zginęła.
Ja też tam straciłem ludzi.
Rozmawiałem z majorem.
Każdy podziwiał pańską córkę. Włącznie ze specjalistą Ilario.
Czy mógłbym zobaczyć jej list?
Oczywiście, jeśli nie jest zbyt osobisty.
List?
Od Ilaria?
Sprawdzę w moich notatkach. Musiałem się pomylić.
To jej mąż?
Nie, jej starszy brat, Billy.
Jej mąż mieszka w Michigan.
Rozwiedli się zaledwie po roku.
On nigdy... cóż,... to nie była sielanka.
Karen sama wychowywała Anne Marie.
Chętnie byśmy wzięli Anne Marie pod stałą opiekę,
w związku z wojskiem i wszystkim innym.
Ale Karen była bardzo dobrą matką.
Nigdy nie prosiła o pomoc, chyba że była jej niezbędna.
Nie wyobraża sobie pan jak ciężko było jej
opuścić dziecko i pójść na wojnę,
ale Karen zawsze spełniała swój obowiązek.
Więc poszła.
Siedzisz tu już 20 minut odkąd cię zauważyłam.
- Jak długo przedtem przyjechałeś? - 15 minut.
Widzę, że masz
nową lodówkę.
Myślisz, że dzieci zrozumieją, czemu ich tato siedzi w samochodzie
zamiast bawić się z nimi na podwórku?
Albo być w Forcie Hood. Miałeś tam jechać.
Wróciłeś?
Jestem przejazdem.
Zajęło mi to dużo czasu
zanim się nauczyłam, jak być żoną wojskowego bez samounicestwienia.
Nie było to łatwe, ale mi się udało.
Wiem, Mer.
Więc nie byłoby mi trudno
oduczyć się tego,
gdyby mój mąż przestał być wojskowym.
Wojsko to moje życie, Mer.
My też.
Nie próbuj tego wszystkiego zrozumieć, Nat.
Przyznaj tylko, że nie możesz.
Musisz chcieć tu z nami być,
to wszystko.
My tu będziemy.
Przez jakiś czas.
Teraz odjeżdżaj.
Jeśli nie zostajesz, to nie chcę, żeby cię dzieci widziały.
Ten M-16, czy skończyła mu się amunicja?
Tak?
- Pułkowniku Serling, może pan wejść. - Nie pamiętam...
Cześć, Nat, co nowego?
Generale.
Chodzi o sprawę Walden. Kilka rzeczy tu się nie zgadza.
Nie zgadza?
Tak jest.
Wiedziałem, że te bubki z Białego Domu coś kombinują.
Jak nie zasługuje na medal, to go nie dostanie.
Nie chodzi o kapitan Walden.
Chodzi o pewne szczegóły, które uzyskałem od załogi.
- Nie wiem, na ile to ważne... - Ja tu tonę w papierach.
Zawracają mi dupę o ocenę walki...
Chciałem tylko, żeby pan wiedział, że coś tu jest nie tak.
Coś mi nie pasuje w zeznaniach specjalisty Ilario.
To nie Ilario dostaje medal, tylko Walden.
Tak jest.
Doskonale. Mów dalej.
Niezgodności dotyczą głównie użycia karabinu M-16...
Daj spokój, Nat! Nie ma dwóch świadków, którzy zgadzaliby się w każdym szczególe.
Wiesz równie dobrze jak ja.
Kiedy będziesz miał gotowy raport?
Chcę, żeby Biały Dom się ode mnie odczepił.
Kilka dni, panie generale.
Zgadza się pan, że ten raport powinien być tak wierny jak tylko możliwe?
Co dokładnie masz na myśli, pułkowniku?
Dokładnie to, co powiedziałem.
Przepraszam. To jest kopia zeznania pułkownika Serlinga w sprawie Al Bathra.
Oficer śledczy zawieruszył gdzieś poprzednią kopię.
Nie przejmuj się.
Już niedługo to wszystko się skończy.
Czy będzie oficjalny komunikat
po zakończeniu dochodzenia?
Jest decyzja o nie ogłaszaniu komunikatów
do czasu, aż wszystkie sprawy zostanią dokładnie zrewidowane.
Jak pan myśli, generale, jak długo to potrwa?
Jak znowu spotkam się z rodzicami Boylara, chciałbym powiedzieć im całą prawdę.
Wiesz z iloma zrozpaczonymi rodzinami musiałem rozmawiać podczas Wietnamu?
To nie jest Wietnam.
Czołg porucznika Boylara został trafiony pociskami wzbogaconymi uranem..
Jesteśmy jedynym krajem w świecie, który ich używa.
Dziennikarze z Washington Post szukają prawdy,
a jedyna osoba, która ją zna nie może nic powiedzieć,
ponieważ oficerowie śledczy się ociągają!
Ktoś musi za to odpowiedzieć, generale.
Siadaj.
Nat, chcę ci pomóc, ale sam sobie szkodzisz.
Najpierw sugerujesz, że nie interesuje mnie
dokładny raport o kapitan Walden.
Teraz sugerujesz, że ktoś próbuje zatuszować okoliczności Al Bathry.
Więc jak mam zareagować?
Jako twój dowódca,
czy jako przyjaciel, który cię niańczył, wystawiał do promocji,
i kurwa, trzymał twoje dzieciaki do chrztu?
Jak mam zareagować?
Przepraszam, panie generale.
I powinieneś.
Następna sprawa,
utrata człowieka, jak twój przyjaciel Boylar.
Znam to uczucie.
Ta cała
afera...
Moja głowa poleci razem z twoją.
Tak samo jak ty czuję napięcie w powietrzu.
Tak jest.
I wiem, że pijesz.
Jeśli będę to musiał zgłosić,
to będzie to następny uszczerbek na twojej reputacji.
Zrób coś z tym.
Zgłoś się na kurację odwykową.
Będę czekał na twój raport.
Wkrótce.
- Tu rezydencja Serlingów. - Nie ma nas teraz w domu.
- Ale proszę zostawić wiadomość... - A my oddzwonimy zaraz po powrocie.
Lepiej weź się w garść!
Albo wylecisz stąd jak z procy!
Pośpiesz się!
Dzień dobry, pułkowniku. Monfriez to tamten. Zaraz go do pana przyślę.
Dziękuję.
Kurwa, co ty wyprawiasz, żołnierzu? Gdzie są wszyscy?
- Melduję, że tam. - A co to ma być?
Widzisz tego człowieka.
Jest twoim bratem. Polega na tobie. Ty polegasz na nim.
Nigdy nie zostawiasz za sobą człowieka.
- Tak jest, panie sierżancie! - A teraz spierdalaj.
Byłeś w Panamie?
Tak jest.
Pan też?
Tak.
Byłeś też w operacji Desert Storm?
Tak jest, panie pułkowniku.
To jak trafiłeś na śmigłowiec kapitan Walden.
Kręciłem się koło medycznej jednostki ewakuacyjnej.
Chciałeś być medykiem?
Chciałem poderwać pielęgniarkę. To się liczy?
Widzi pan, gram w pokera.
Ci z ewakuacji mieli kupę wolnego czasu pomiędzy misjami.
Chce pan poznać sekret pokera?
Zawsze.
Trzeba się dowiedzieć, czym się interesują pańscy przeciwnicy.
Pan udaje, że się interesuje tym samym.
Oni zaczynają o tym gadać, nie zwracają uwagi na karty.
Ci z ewakuacji uwielbiają gadać o swoich śmigłowcach.
Tak zarobiłem na tę ślicznotkę.
No to pogadajmy o,
25 lutego.
25 lutego? Tak jest.
Miałem trochę czasu na rehabilitację fizyczną.
Zająłem się boksem.
Chcesz drinka?
Nie, dziękuję. Jestem grzeczny.
25 lutego.
Więc 25 lutego...
Ten major, jak on się zwie? Garden party...
Teegarden. Major Teegarden.
W porządku. Poprosił, żebym poleciał z tą Walden, że może potrzebować karabinów,
więc powiedziałem, czemu nie?
Chwyciłem za piłę, wskoczyłem na Huey i polecieliśmy.
Aha.
I kapitan okazała się wielką bohaterką.
Poległa tragicznie na pustyni, a major...
- Teegarden. - Teegarden
chce jej dać Medal Honoru, więc go dostanie.
Kiedy skończyła się amunicja w M-16?
Co?
Amunicja w M-16?
Załoga Blackhawk'a zeznała, że słyszeli strzały M-16 podczas akcji ratunkowej.
Kiedy skończyła się amunicja?
Nie mam pojęcia, panie pułkowniku.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Z tego, co pamiętam,
nie jestem pewny,
ale amunicja w M-16 skończyła się z samego rana.
Z samego rana. Ale nie jesteś pewny?
Teraz wszystko mi się pomieszało.
- Przecież tam byłeś? - Tak jest.
Ale obsługiwałem piłę.
Altameyer będzie wiedział, panie pułkowniku.
Altameyer?
- Tak jest. On obsługiwał M-16. - Rozumiem, w porządku.
W porządku, więc jeszcze raz.
Kiedy ten czołg trafił w wasz śmigłowiec,
powiedziałeś,
"Nabierzmy wysokości i wezwijmy posiłki". Tak?
Słucham?
Wiedziałeś, że to nie Panama.
Ludzie tam ginęli, więc chciałeś się wydostać, tak?
Kto to panu powiedział? Tea Party? Ilario?
Nieważne kto mi powiedział. Ty mi powiedz.
Pan nie chce wiedzieć, co tam się wydarzyło, panie pułkowniku.
Tak, chcę.
Chce pan tylko usłyszeć historyjkę,
żeby mógł pan odwalić zadanie, a panienka dostała medal.
Odmawiasz odpowiedzi?
Pułkowniku, wie pan co robić, kiedy nabój nie wypali
kiedy pociągnie pan za cygiel, a nabój nie wypali?
Należy czekać z lufą bezpiecznie wycelowaną, bo spłonka wypala się powoli.
Jeśli otworzy pan broń i wyjmie nabój,
to wybuchnie panu w twarz.
Pułkowniku, lepiej niech pan zostawi ten nabój w komorze.
Pracuję w Pentagonie, sierżancie,
więc przyznaję, że trochę wolno kapuję.
Inaczej pomyślałbym, że to pogróżka.
Grozisz mi, żołnierzu?
Jeśli tak, to ci odpowiem.
Dam ci następującą odpowiedź.
Jestem oficerem a więc, z definicji, dżentelmenem,
ale nie wykorzystuj tego, synu.
Nie zadzieraj ze mną, bo bez żalu
dam ci kopa w dupę, zrozumiano?
Ona się bała, pułkowniku.
Do tego sprowadza się sprawa pani kapitan Walden. Była, kurwa, tchórzem.
Ustaw się tak, żebym mógł strzelać!
- Zawracaj. Chcę wypalić jeszcze raz! - Sama nie wiem.
Nabiorę wysokości i wezwę posiłki.
Nie ma czasu!
Dobra, jeszcze raz!
Ale potem wzywam posiłki.
Odczepić pojemniki z paliwem! Przygotować do spuszczenia z pokładu.
Ilario, podaj mi karabin oświetleniowy.
Więc to ty wymyśliłeś, żeby użyć pojemników z paliwem?
Aha.
Ja, Rady, któryś z nas.
Pompowała adrenalina. Trudno, żebym wszystko pamiętał.
Spróbuj.
Teraz!
Więc co się zdarzyło w nocy?
Walden i llario,
cały czas nadawali o ratunku.
Jakby wojsko nie miało nic innego do roboty.
Straszny kurz.
- Myślisz, że znajdą nas dzisiaj? - Zgubili nas jak rozwalił się nadajnik.
Musimy się rozglądać...
Chryste, kapitanie, płaczesz?
W porządku. To tylko napięcie.
Hej, wszystko będzie dobrze.
Znajdą nas. Wszystko będzie dobrze.
Jak tylko wy baby przestaniecie się mazać, słychać jak ruszają się szmaciarze.
Wycofują się.
To był tylko zwiad.
- Cholera. - Nic mi nie jest.
- Trafili mnie. - Co z Rady'm?
Bez zmian. Kapitanie?
Więc reszta nocy upłynęła bez incydentu?
Aha.
Nie wystarczy na jedną noc?
Chcesz dokończyć jutro?
Mnie to gówno nie rusza.
Mam to już za sobą.
W porządku. Co dalej?
Po tej strzelaninie, głównie żeśmy się kłócili.
Ilario bał się ciemności, a Walden chciała się poddać o świcie.
Była w proszku, cały czas pytała o amunicję, martwiła się, że zabraknie.
Wiedziałem, że zaatakują o świcie.
A co zaszło podczas ewakuacji?
Ewakuacja.
W porządku, chodźmy.
Nadszedł ratunek.
Altameyer, pomóż mi przy Rady'm.
Ruszaj się kapitanie!
Chodź!
- Nie! Nie ruszaj! - Zostaw mnie!
Odpierdol się!
Osłaniam was! Gotowi?
Dawaj! Dawaj!
- Ilario, ruszaj się! - Nie bez kapitana!
Ja jąwezmę.
Nie! Nie ruszę się stąd!
Nie ruszę się stąd! To niebezpieczne!
Ostrzeliwują ich! Śmigłowce czekają!
Nie! Nie! Nie!
Spierdalaj!
No jazda!
Strzeliła do ciebie?
Koło nas, aha.
To dlaczego kłamałeś w trakcie dochodzenia o jej zachowaniu?
Już sobie ułożyli swoją gównianą wersję
zanim ze mną rozmawiali. Powiedziałem to, co chcieli usłyszeć. Tak jak wszyscy.
Ale taka jest prawda. Medal nie medal. Pieprzę to wszystko.
A więc nikt z załogi Huey nie strzelał z M-16 podczas akcji ratunkowej?
Potwierdzam, panie pułkowniku.
Monfriez, jesteś gotowy?
Jesteś tego pewny?
Sto procent, panie pułkowniku.
Nie mieliśmy amunicji.
To co pułkowniku?
Chce pan kilka rundek?
Grozisz mi, żołnierzu?
- Gdzie masz wiadro? - Jest mi niepotrzebne.
Nie pakuj tu się bez wiadra.
Jak ci jeszcze raz będę musiał przypominać, to pożałujesz.
Chodź, Jersey. Tutaj.
Pokaż, co potrafisz.
Jesteś niczym.
Chodź!
- Halo. - Halo? Skarbie?
Jak ci leci?
Co u ciebie?
Wyśmienicie.
Dzwonię, żeby cię zapytać...
Jaki...
Jaki rozmiar koszulek mają dzieci?
Chcę im kupić koszulki.
Wiesz dobrze, jakie mają rozmiary.
Wszystko w porządku?
Nat?
Mam przy sobie pół litra
szkockiej.
Nie chcę jej wypić.
Możesz mi powiedzieć, dlaczego jest ci potrzebna?
Chcesz, żebym gadała przez chwilę? Mogę to zrobić.
Proszę cię.
W porządku. A więc...
Ta nowa lodówka wysiadła.
Jak otworzysz drzwi, to nie zapala się światełko.
Musiałam pojechać aż do Wagnera,
żeby Brian mógł poćwiczyć jazdę na rowerze.
Boi się przewrócić przed kolegami.
Nie chce, żeby go ktoś widział z bocznymi kółkami.
Od czasu jak wyjechałeś, zaczęli spać a naszym łóżku.
Jest tak, jakbym spała między dwoma huraganami.
Muszę już iść, skarbie.
Dzwonił Don Boylar.
Jezu.
Muszę już iść.
- Nat, powiedz coś. - Nie mogę.
- Dlaczego? - Nie mogę!
Bzdury! Powiedz coś!
Chryste.
Pułkowniku?
Poprosimy o kawę.
Nie jest pan szczęśliwym człowiekiem.
Kobieta? Wojsko?
Al Bathra?
Porozmawiajmy.
Nieoficjalnie, jeśli pan chce.
Bardzo, bardzo nieoficjalnie.
Harcerskie słowo honoru.
Serling,...
Kiedy pan wrócił?
Sześć miesięcy temu.
A jak długo pan służy?
17 lat.
Zlecili mi dochodzenie
w sprawie tej dziewczyny-pilota.
Kapitan Karen Walden.
Będzie pierwszą kobietą, która otrzyma medal za odwagę w polu.
To jest coś!
I każdy chce uszczknąć z tego coś dla siebie, tak?
Chcę tu tylko coś wyjaśnić.
Tym razem tylko chcę, żeby ktoś był bohaterem.
Chcę zrobić jedną rzecz porządnie.
Bo w Al Bathra, wie pan...
Al Bathra.
Rozmawiał pan z rodzicami Boylara?
Tak.
Wiedzą?
Słyszeli od kilku znajomych.
O Jezu...
Wie pan...
Powiedzieli rodzicom Boylara, że zginął od ognia nieprzyjaciela.
Sam im to powiedziałem.
Zaniosłem im tę wiadomość, byłem na pogrzebie,
widziałem, jak matka wypłakała oczy.
Stałem tam i patrzyłem jego ojcu w oczy
jak mu mówiłem, że jego syn zginął dzielnie w ogniu walki.
A to ja dałem rozkaz strzelać.
To ja.
Potem wojsko dało mi medal
za odwagę i męstwo.
Potem pogrzebali mnie
w medalach.
Mają poczucie humoru, co?
Tak.
Nie pamiętam nic oprócz życia w wojsku.
Albo byłem w wojsku, albo chciałem w nim być.
Nie znam nic innego.
Musi się pan przespać.
Niech pan dzwoni o każdej porze.
Cokolwiek chce pan powiedzieć, oficjalnie czy nieoficjalnie.
Zostawię pana samego.
Ilario. Nie możecie go znaleźć, czy też jest nieobecny bez zezwolenia?
To jest... Ja...
Tak jest, specjalista Ilario.
Skontaktowaliśmy się z...
Tak jest.
Zrozumiano.
Dziękuję.
Czy wykazywała strach kiedy podejmowała te decyzje o życiu i śmierci?
Nie, nigdy.
Karen,... kapitan... miała taką cechę.
Im większe napięcie, tym bardziej opanowywał ją spokój.
I wie pan, żeby zostać oficerem, musiała przejść przez masę gnoju.
Musiała podwójnie ciężko pracować i podwójnie się wykazać.
Nigdy się nie załamała ani nie okazała słabości.
Była twarda. Dawała sobie radę.
A więc panie i panowie, na zakończenie chcę wam powiedzieć
idźcie do przodu
i bądźcie mądrymi dowódcami
doradzajcie roztropnie
czujnie ochraniajcie
i oceniajcie ostrożnie.
A ponad wszystko
brońcie z całego serca i z całej duszy
i z całą odwagą
życie mężczyzn i kobiet pod waszą komendą,
i Stany Zjednoczone Ameryki.
Mówi pan, że opowie się pan przeciwko przyznaniu jej medalu?
Jak już wyjaśniłem dla Białego Domu, powinno być dalsze dochodzenie
zanim podejmiemy decyzję. Te sprzeczności...
To zupełnie inna sprawa. Sporządzisz drugi raport.
Właśnie o to chodzi, panie generale.
Ilario zniknął. Podobnie Altameyer.
- Kto? - Altameyer. Szef załogi Walden.
Szpital wojskowy wypisał go trzy tygodnie temu.
Zaginęły dokumenty.
On nie ma rodziny?
Nie.
Cholerny szpital. Nie możemy czekać, Nat.
Nie wyobrażasz sobie, jakie mam naciski w tej sprawie.
Każdy tego chce.
Senatorzy, kongresmeni...
Jeden świecący kawałek metalu dla pokrzepienia serc ludzkich.
Ten cały epizod.
Walden czy Al Bathra?
Oba, do cholery, oba.
Złóż raport dzisiaj.
Przepraszam, panie generale.
Nie mogę się podpisać pod niekompletnym raportem.
A kto wysunął twoją kandydaturę, w chwili, gdy nikt nie chciał cię dotknąć?
To znaczy, że wybrał mnie pan, bo będę siedział cicho?
Zaniedbanie obowiązków, niewłaściwe zachowanie pod wpływem alkoholu.
W najlepszym razie zwolnienie z udzieleniem nagany.
W najgorszym, Al Bathra daje nam mnóstwo podstaw, jeśli ich chcemy.
Przynajmniej ktoś to wreszcie powiedział.
Nat, nie zmuszaj mnie do tego. Mogę ci dać rozkaz zdania raportu.
Tak, może pan.
Daj Hillermanowi sprawę Walden!
Dałem ci tę sprawę jako szansę powrotu.
Mogłeś mieć wspaniałą karierę.
I przekaż Meredith moje ukłony.
Powiedz jej, że nie miałem innego wyjścia.
Doprowadzę ten raport do końca.
Na własną rękę, jeśli nie inaczej.
Tę sprawę załatwię porządnie.
Poczęstuj się.
Nie, dziękuję.
Dlaczego ludzie zawsze tracą apetyt, jak mają coś ważnego do powiedzenia?
Ja zawsze mam apetyt.
Musisz mi pomóc kogoś znaleźć.
Chcesz mojej pomocy?
Tak. Nazywa się Altameyer. Steven Altameyer.
Był szefem załogi śmigłowca pilotowanego przez Karen Walden.
- Tą, która ma dostać Medal Honoru? - Tą samą.
Wojsko na ogół wie, gdzie sąjego ludzie.
Tak, na ogół, ale nie tym razem.
Najpierw zwolnił się do cywila, potem go wzięli do szpitala.
Przenieśli go. Nikt go nie może znaleźć.
Dlaczego prosisz mnie?
Pentagon nie może ci pomóc?
Wypadłem z obiegu.
Ktoś ci nasmrodził?
- Wypadłem z obiegu. - Ktoś wysoko postawiony?
- Chcesz mi pomóc czy nie? - Hej, kto do kogo zadzwonił?
Nie ma sprawy. Pomogę.
Powiedz mi tylko, dlaczego to robię.
Jak masz jakiś temat, to chcesz go rozgryźć, czy tak?
Aha.
Ja też.
W porządku.
Więc ja pomogę ci znaleźć tego Altameyera,
a w zamian za to?
Jest taśma.
Słodki Jezu. Zawsze znajdzie się taśma.
- Chcesz ją przesłuchać? - Tak.
No dobra.
Jest taśma komunikacji między czołgami z tamtej nocy w Al Bathra.
Próbują ją zlikwidować?
Nie sądzę, ale też nie reklamują jej istnienia.
Wojsko i jego propaganda.
Gdzie cię szukać, jak znajdę tego Altameyera
W Bethesda Arms.
To motel?
- Założę się, że wszystko w życiu świetnie ci leci. - Wyśmienicie.
Serling,
zjedz coś.
Wyglądasz okropnie.
Halo.
Znalazłem Altameyera.
Co panu dolega?
Przepraszam.
Wysypka, zmęczenie, krwawienie dziąseł,
ból mięśni i stawów, utrata wagi, utrata apetytu,
bezsenność, reakcja na ostre światła. Czego dusza zapragnie.
Za dużo piję. Czy to się liczy?
Każdy pije za dużo.
To on.
Altameyer, chcesz się ogolić?
Masz gościa. Chcesz się ogolić?
Co mu jest?
Rak jamy brzusznej. To go zabija.
Ma bardzo dużo dolegliwości.
Przy tym bólu nie trwa długo w stanie czuwania.
Zostawię was samych.
Dziękuję.
Jak ci leci, Steven?
Nazywam się pułkownik Serling.
Nat Serling.
Chciałbym z tobą pogadać o kapitanie Karen Walden.
Chcą jej przyznać Medal Honoru,
i wiem, że byłeś z nią w Al Kufan.
Zrozumiałeś?
Zostałem
ranny.
W plecy.
Zrozumiałem.
Ale zdołałeś wyciągnąć Rady'ego.
Rady.
Tak.
Porządny człowiek, Rady.
Bałem
się.
Rozumiem, synu.
W porządku. Nie ma pośpiechu.
Ona się bała.
Ona... ona się bała.
Kapitan się bała?
Nie...
kapitan.
Więc kto? Rady czy Ilario?
Ilario się bał?
Ja.
Nie... nie powiedziałem.
Czego nie powiedziałeś, synu?
Majorowi.
Monfriez.
Nie powiedziałeś majorowi Monfriez...
Ty... ty i Monfriez nie powiedzieliście majorowi?
On
a potem oni...
Ty i Monfriez nie powiedzieliście majorowi.
Ty i Monfriez co, Steven?
O Jezu.
Co? O co chodzi?
Powiedz mi synu, proszę. O co chodzi?
Jezu.
Co? Co?
Ogień.
- Co? Jaki ogień? - O Jezu, ten ogień.
Jaki ogień?
Napalm?
Jezu.
- Widzisz ogień napalmowy? - Jezu.
Powiedz mi o tym ogniu.
Ty i Monfriez nie powiedzieliście majorowi o tym ogniu?
- Proszę cię, Jezu. - Steven!
Jezu, proszę cię.
Czy to ogień napalmowy? Steven?
Proszę cię, Jezu.
Jezu, proszę cię.
Steven.
Jezu.
Proszę cię.
Jezu.
Co on robi?
Uzupełnia sobie lekarstwo. Samodzielna aplikacja.
Może go pan powstrzymać?
Muszę z nim porozmawiać.
Daj mu odetchnąć. Teraz nie czuje bólu.
Lewa.
Niech pan zejdzie z mojego samochodu.
Myślę, że masz mi coś do powiedzenia, sierżancie.
Rozmawiałem z kilkoma ludźmi.
Zdjęli pana z dochodzenia, więc co pan tu robi?
Przysyła mnie Karen Walden.
Właśnie byłem u Altameyera.
Jaka potworność tam się wydarzyła,
że Altameyer leży w szpitalu i modli się o śmierć,
że zmusiła Ilaria do ucieczki?
To prawda, dał nogę.
Jak myślisz, co im powie o tobie, jak go złapią?
A złapią go na pewno, synu.
A więc, możesz powiedzieć im
albo mnie.
Co tam się wydarzyło?
Nic się nie wydarzyło.
Nic, pułkowniku..
Tam była wojna.
Nie kłam, żołnierzu.
Nie kłam przede mną.
Nieważne czy dostanie ten medal, czy nie.
Nieważne czy prowadzę to dochodzenie ani czy jestem w tym wojsku.
Chcę dowiedzieć się prawdy. To ci mogę zagwarantować.
Powiedziałeś, że jesteś dobry w pokerze. A więc spójrz mi w oczy.
Myślisz, że cię nabieram?
Nie, dziękuję.
Chcesz tego.
Czuję jak bardzo tego chcesz. Wychodzi to z ciebie przez skórę.
Opowiedz mi o tym ogniu.
Lubię pociągi.
Od dziecka.
Duże...
Mocne...
Z żelaza
Przynajmniej dawniej były z żelaza.
Jak zacząłem się boksować, to chciałem się nazwać Johnny "Nocny pociąg" Monfriez.
- Nieźle to brzmi, co? - Nieźle.
Nie próbuj mi się przypodobać, człowieku. Powiedz to tak, jakbyś chciał.
Ty też nie próbuj mi się przypodobać. Opowiedz mi o tym ogniu.
Gdzie moja druga butelka?
Zabił pan kiedyś kogoś z bliska krótką bronią?
To nieprzyjemne.
Nie.
Nie mówimy tu
o lufie jednego z pańskich wielkich czołgów.
O, to w porządku.
Wiem, co pan zrobił.
Pańscy ludzie.
Faceci pod pańską komendą.
Jak się pan czuł?
Źle, co?
Bardzo źle, synu.
Bardzo źle.
A nawet nie zamierzał ich pan zabić.
Byłem dobrym żołnierzem.
Dobrym żołnierzem.
Słyszysz ten gwizdek?
Johnny "Nocny pociąg" Monfriez.
Powiedz to.
Johnny "Nocny pociąg" Monfriez.
Teraz wysiadaj.
Nie chcesz tego, synu.
Pomogę ci.
- Za późno. - Nigdy nie jest za późno. Spójrz na mnie.
W czasie wojny wszystko się pieprzy. Nie dbam o to, co stało się z tobą.
Nie możesz tego zrobić.
Mogę!
Nic innego mi nie pozostaje.
Nieprawda. Możesz włączyć tylny bieg. Odłóż pistolet.
Możemy pomóc sobie nawzajem.
Nie chcę stracić następnego dobrego żołnierza.
Dobrze panu radzę
opuścić ten pojazd.
Monfriez. Monfriez!
Trudno sobie wyobrazić...
Trudno sobie wyobrazić, jak można nie myśleć o konsekwencjach.
Samo robienie tego gówna cię nie rusza, dopiero konsekwencje.
Moi starzy mieli domek nad jeziorem Calaveras.
Jeszcze tam czasami jeżdżę.
Pewnie powiedziałeś mi o tym miejscu, żebym wiedział, gdzie cię szukać.
Jest tu pięknie.
W Fortcie Stewart
znaleźli narkotyki w twojej szafce.
Niezła kryjówka, co?
Nie, jeśli chciałeś być wykryty.
Jak ukryłeś ukłucia igieł?
Ja...
Wbijałem między palce od nóg.
Monfriez nie żyje.
Zabił się.
Altameyer umiera.
Tak jak my wszyscy.
Mayday! Mayday! Dustoff-3, spadamy!
Spadamy! Mayday!
Mayday! Mayday! Dustoff-3, spadamy!
Spadamy!
I śmigłowiec spadł na ziemię?
Co było potem?
Co potem to nieważne. Ważne, co się stało w nocy.
Monfriez chciał uciekać.
O świcie nas wykończą. Będą mieli posiłki.
Ucieczka z ominięciem wroga, kapitanie.
Mamy ostatnią szansę. Może nie zauważą w ciemności.
Już raz mówiłam.
Rady'ego nie można ruszać.
W porządku, Ilario?
To płuco - każdy ruch może go zabić. Ale może też umrzeć leżąc tutaj.
Widzicie? Rady nie ma szans. Chodźmy.
Świetnie.
Świetnie. Kapitan płacze.
To tylko napięcie, skurwielu.
To gówno znaczy.
Dawaj, kapitanie. Nie chcę tu czekać na śmierć.
Ilario?
- Sam nie wiem. - Decyduje większość głosów.
Byłoby świetnie, gdyby to była demokracja, ale nie jest.
Zostajemy z Rady'm.
Nie ryzykowałabym twojego życia. Nie zaryzykuję jego.
Więc jeśli się poddamy, Irakijczycy go wykurują.
Nie ma mowy o poddaniu.
Coś się poruszyło.
- Mówię wam, zabierajmy się stąd. - A ja mówię, dosyć tego pieprzenia.
Ty możesz zostać. Nie potrzebne nam twoje pozwolenie.
Ja tu dowodzę!
Chyba już nie.
Oddawaj piłę, Monfriez.
Nie powstrzymam cię od ucieczki, ale nie zabierzesz naszej broni.
Nie odbierzesz mi mojej broni.
Tak, odbiorę.
Słuchajcie, mogę zrobić białą flagę.
Nie odbierzesz mi mojej broni, cipo.
Artykuł 28-J, kodeksu wojskowego.
Bunt,
za to grozi kara śmierci.
Jezu, Monfriez.
Stul pysk! Ona doprowadzi nas do śmierci!
Ilario, za kim jesteś?
No co, Ilario, idioto, chcesz zdechnąć?
Proszę cię, kapitanie.
Wycofują się.
To był tylko zwiad.
Kurwa!
W porządku?
Kurwa mać!
O Boże.
Kurwa mać.
To kurwa niemożliwe.
Oddaj mi broń.
Jezu, myślałem, że celujesz we mnie!
Jest pani ranna. Zobaczę.
Jesteś z nim.
Muszę panią zbadać.
Chryste, niech cię zbada!
Urodziłam pięciokilowego dzieciaka,
skurwielu!
Dam sobie z tym radę!
Kapitanie, musimy cię stąd wyciągnąć.
Zostajemy z Rady'm.
- A potem? - A potem...
Nadchodzą!
150 metrów!
140!
130!
Podaj mi broń!
Ilario, co z Rady'm?
- Nie żyje! - Nie, on żyje!
Kapitanie, daj mu jego broń!
- Zwariowałeś! Podaj mi broń! - Stul pysk!
90 metrów!
80!
Przepraszam.
W porządku.
Wydostaniemy stąd panią, kapitanie.
Już po wszystkim.
Nie, Monfriez,
nie jest po wszystkim.
Rozliczymy się.
Możesz na to liczyć.
Hej, co to?
Ratunek!
Ruszać się! Ruszać!
Nie!
Czekaj.
Pomóżcie Rady'emu.
Jesteśmy przygwożdżeni!
Ilario, podaj mi M-16.
Daj tego M-16!
Osłonię cię.
Idź!
Osłonię cię!
Nie, proszę pani!
Wróć po mnie z noszami i karabinami!
- Karen, proszę cię! - Idź! To rozkaz!
Karen, proszę cię!
Idź! Idź!
Czekaj!
Gdzie jest Walden?
Nie żyje!
Nie!
Monfriez powiedział, że postawiłaby nas pod sąd wojenny.
Altameyer był zbyt pokręcony, żeby cokolwiek powiedzieć.
Prawdopodobnie...
Prawdopodobnie trafiła ją kula,
jeszcze zanim spadł napalm.
W każdym razie
nie przeżyłaby tej rany brzucha.
Myślisz, że to ma jakieś znaczenie?
Nie.
Nie miałem sił tego wysłać.
Nawet nie chciałem...
Nawet nie chciałem tego dotknąć.
Może pan to przekazać jej rodzicom?
Mógłby pan...?
Proszę?
Dobrze.
Słuchaj, muszę teraz kończyć.
Przerwałeś rozmowę dla mnie?
- Będziesz mnie potrzebował. - Co masz na myśli?
Pamiętasz, jak kupowałem ten magnetofon dwu-kasetowy?
Po co komu magnetofon do kopiowania kaset?
Nat, właśnie cię szukałem.
Zna pan pułkownika Serlinga?
To jest Tony Gartner z Washington Post.
Służył w 9-tej w Wietnamie.
Panie Gartner.
Pułkowniku.
Siadaj, Nat.
Interesuje go nasze dochodzenie w sprawie Al Bathry,
i ma dla nas kilka pytań.
Udzielmy mu wszelkiej pomocy.
- Doceniam to. - Ustalmy pewne zasady.
Chcę mieć prawo do decydowania, w którym momencie ogłosimy
informacje o stratach w ludziach.
Cóż, chciałbym się do pana dostosować,
ale niestety opieramy się na faktach wziętych z taśmy, którą zdobyłem,
jest to zapis komunikacji z tamtej nocy.
Więc,
chciałbym ją panu odegrać
i poprosić o oficjalny komentarz.
Nie mogę udzielić oficjalnego komentarza.
Jeszcze trwa dochodzenie.
Pierwsza w prawo! Skręć w prawo!
Sabre-6, tu Bobcat-5.
Czołgi nieprzyjaciela. Powtarzam! Czołgi wroga na naszych liniach. Odbiór.
Sabre-6, tu Cougar-6. Czołgi wroga na linii delta...
- Nie ma w tym nic niezwykłego... - To dokładny zapis wydarzeń, generale...
Liberty-6, tu Sabre-6. Mamy z boku czołgi wroga. Akcja!
Patella, znajdź mi cel.
- Chyba mam, panie pułkowniku. - Chyba?! Masz, kurwa, czy nie masz celu?
Chyba tak. Strzelają w nas.
Ładowniczy!
Gotowy!
Ognia!
Gotowe!
Trafiony! Mamy tego frajera!
Sabre-6, właśnie straciliśmy Cougar-6. Powtarzam, straciliśmy Boylara.
Odebrałem, panie generale. My go trafiliśmy.
- Trafiliście naszego. - Zrozumiano. Co... Co?
Cholera, trafiliście naszego!
Cougar-6 był jednym z pańskich Abramów, pułkowniku. Zgadza się?
Tak, zgadza się.
Sabre-6, Nat, co się tam dzieje? Sabre-6, zdaj raport.
Patella, czy to był nasz czołg?
Oni wypalili.
W nas czy w T-72?
Nie wiem.
- W nas czy w T-72, Patella? - Nie wiem!
Pułkowniku Serling, zdaj raport teraz.
Jesteśmy w ich zasięgu.
Wszystkie jednostki Sabre, zatrzymać czołgi, zapalić światła.
Powtarzam, zatrzymać wszystkie czołgi i zapalić światła.
Sabre-6, Nat, co się tam dzieje?
Załadować.
Patella, wybierz cel. Weź się w garść. Wybierz cel.
Patella, ruszaj się!
- Cel! - Gotowy.
- Światła zapalone czy zgaszone. - Zgasić.
- Ognia! - Gotowe.
- Pułkowniku? - Ognia!
Pułkowniku Serling, zameldować się!
Sabre-6, sytuacja opanowana, generale.
Generale, czy decyzja pułkownika Serlinga o zapaleniu świateł,
jest standardową reakcją na infiltrację linii przez siły wroga?
W krytycznym momencie,
pomimo straszliwych strat,
pułkownik Serling bez wahania podjął akcję.
Rozkazując czołgom zapalenie świateł
uratował życie Bóg wie ilu naszych żołnierzy.
Czyny bohaterskie wynikają
z rozpaczliwych sytuacji.
Nie mam najmniejszej wątpliwości, że pułkownik Serling jest bohaterem.
Jak kapitan Karen Walden.
Czy pan wie, panie Gartner, że po raz pierwszy w historii kobieta kandyduje
na Medal Honoru za odwagę na polu bitwy?
I że,
pułkownik Serling
właśnie kończy dochodzenie w tej sprawie.
Jak ci idzie, Nat?
Myślę, że
aby uhonorować żołnierza na miarę Karen Walden,
musimy przedstawić prawdę, generale,
o tym, co tam się wydarzyło.
Całą niezbitą,
gorzką prawdę.
Jeśli tego nie zrobimy,
to zhańbimy ją
i każdego żołnierza, który zginął
oddając życie za swój kraj.
Oto mój kompletny raport, generale.
Niewielu z nas ma okazję,
a tym bardziej odwagę,
aby poświęcić własne życie za innych.
W życiu codziennym, tak jak w bitwie,
każdy z nas jest tajemniczo i nieodwracalnie związany z innymi ludźmi.
A jednak
tylko w śmierci siła tych więzów
podlega ostatecznej próbie.
Bo kto z nas naprawdę wie,
jak się zachowa, kiedy ta chwila nadejdzie.
Chyba wiedzieliśmy, że przyjdziesz.
Przede wszystkim chciałem...
Chciałem powiedzieć,
że nie było rzeczy, której...
Tom i ja nie zrobilibyśmy dla siebie.
Nie było takiej rzeczy.
Był dobrym żołnierzem.
Byliśmy jak bracia.
Tamtej nocy, 25 lutego...
na naszych liniach były czołgi nieprzyjaciela.
Myśleliśmy...
Ja... myślałam, że
czołg Toma był czołgiem nieprzyjaciela.
I...
Wydałem rozkaz oddania ognia.
Niech mi Bóg wybaczy.
Ja...
Tak, ja go zabiłem.
Jeśli chodzi o pogrzeb,...
o te kłamstwa ze strony wojska
i z mojej strony...
mogę tylko...
błagać was o przebaczenie.
Jeśli chodzi o...
Jeśli chodzi o tamtą noc,...
Nie mogę nawet zacząć...
Prosić was o przebaczenie.
Wiem,
ale jest to ciężar, którego będziesz musiał kiedyś się pozbyć.
Dziękuję panu.
Panie Prezydencie.
Kochana Mamo i Tato,
nadszedł ten wielki dzień.
Wygląda na to, że teraz dopiero się zacznie.
I boję się,
nie tego że mogą mnie zranić lub zabić,
może trochę też tego, ale nie bardzo.
żałowałabym tylko, że już was więcej nie zobaczę
i że nie będę widziała, jak rośnie Anne Marie.
Ale wiem, że jest w dobrych rękach, najlepszych.
Naprawdę boję się tego, żeby nie zawieść moich ludzi, załogi.
Ci ludzie polegają na mnie. Składają swe życie w moje ręce.
Nie mogę ich zawieść.
Wiem, że jeśli dostaniecie ten list,
to znaczy, że zginęłam.
Mam tylko nadzieję, że możecie być ze mnie dumni
że spełniłam swój obowiązek,
i nie zawiodłam swojego kraju,
załogi, moich żołnierzy.
Kocham was.
Zawsze przypominajcie Anne Marie, jak bardzo ją kocham.
Wasza córka, Karen.
Rozumiesz? To dobrze.
Wystąpili: